Gül Kokulu Fotoğraf

Bugün büyükannem bizi ziyarete gelmişti. Neyse ki birkaç gün fazladan kalacaktı bu yüzden içim rahattı. Beraber çaylarımızı aldık ve oturma odasına geçtik. Ben hevesle kendimi anlatmaya başladım; onu bunu şunu yaptım derken nefes nefese kalmıştım… Daha sonra sürekli anlatmaktan sıkılıp her zaman büyükannemle buluşunca anlattığı o en sevdiğim hatıralarından anlatmasını istemiştim ondan

Ve merakla dinlemeye koyuldum.

      Şerit şerit çizgileri olan sarı bir berjerde oturuyorum. Berjerin tepesinde küçük bir battaniye onun üstünde de bizim kedi Havuç. Çok turuncu olduğu için adını Havuç koymuşuz bizim oğlanın. Koltuğun sağ köşesinde de beyaz köpeğimiz Köpük yatıyor. Bense en sevdiğim köşeme kahvemi alıp gelmişim. Büyükannemin ördüğü saçlarım belime kadar uzanıyor. Kirazlı elbisem ve onu bütünleyen fırfırlı, pembe dizüstü çoraplarımla en sevdiğim tarzımlayım. Tavşanlı terliklerimde halının köşesinde rastgele çıkarılmış…

      Dışarıda kar yağıyor sanki pamuk gibi kar taneleri uçuşarak yeryüzüne kavuşuyor. Camda takılı Retro bir perdenin ardından bakıyorum bembeyaz gökyüzüne, koltuğun arkasında duran uzun ayaklı lambayı yakmaya gidiyorum. Kalkınca duvar boyu olan kitaplıktan rastgele seçiyorum bir tane… Açtığım anda eski kitap kokusu geliyor burnuma. Tekrar koltuğuma dönüp kitabı karıştırmaya başlıyorum. Birkaç sayfa atladığımda sayfanın arasından eski bir fotoğraf çıkıyor, fotoğrafta bir gül var, çok beğeniyorum onu; ama bir yandan da bu fotoğrafın kime ait olduğunu merak ediyorum. Biraz daha baktıktan sonra kitabı yerine koyuyorum. Camın kenarına gidip gün boyu gökyüzünden düşen pamukları sayıyorum…

          Büyükannem bana kendi gençliğinden kalan bir anısını anlatmıştı. Ben de her zamanki gibi aklımda canlandırıp bir fotoğraf karesine dönüştürmüştüm.

Az sonra biraz sessizlik oldu. Birden aklıma o kitabın arasından çıkan gül fotoğrafı geldi ve büyükanneme sordum:

-Büyükanne o gül fotoğrafının kimin olduğunu öğrenebildin mi?

-Tabii öğrendim… Fotoğrafın arkasına baktığımda bir imza vardı. Daha sonra yirmili yaşlara geldiğimde bir genç, bana gül getirdi ama gül kurutulmuştu…

Daha sonra onun komşumuzun oğlu olduğunu öğrendim…

-Aaa… Ne güzel bir an!

Büyükannem duygulanmıştı…

Birkaç yıl sonra evlendik.  Meğer elindeki gül tazeyken onun fotoğrafını,  misafirliğe gelince gizlice kitabın arasına bırakıvermiş.

İşte o zaman fotoğrafın arkasındaki imzanın dedenin olduğunu anladım…

“Gül Kokulu Fotoğraf” için bir yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s